ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ

μονόλογος γυναικός

προδημοσίευση

Θεατρικό μονόπρακτο του Βάιου Κουτριντζέ, συγγραφέα

Η σκηνή ανοίγει σιγά σιγά. Μια όμορφη γυναίκα τριάντα, περίπου ετών, όρθια στο κέντρο Μαλλιά, μακριά ως τη μέση της, κοκκινωπά. Φοράει ένα ανοιχτόχρωμο μπλουτζίν που τονίζει τη θηλυκότητά της και φαρδιά κρεμ μπλούζα Στο βάθος, δεξιά (για τους θεατές) ένα γραφείο, όπου κάθεται ένας άντρας τριανταπέντε ετών. Σε μια καρέκλα σ’ επαφή με το γραφείο κάθεται ένας πενηντάρης με το ένα πόδι πάνω στ’ άλλο. Συνομιλούν, την κοιτούν κι οι δυο και γελάνε διακριτικά. Η γυναίκα γυρίζει για λίγο, τους παρατηρεί και, ύστερα, μονολογεί, κοιτώντας το κοινό.

* * *

ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ, όλοι με μένα έχουν να κάνουν, σιγανομουρμουρίζουν και λοξοκοιτούν τα καλοσχεδιασμένα πόδια μου (λυγίζει πλάγια το αριστερό πόδι) [γιατί να μην το πω; δεν είμαι σεμνότυφη, «μπανίζουν» τα μπούτια μου] και ανιχνεύω τον πόθο, μπηγμένο σαν καρφί, μες στα ξελιγωμένα μάτια τους· μα τι νομίζουν, καλέ, οι χαλβάδες! πως δεν τους βλέπω; πως δεν τους ακούω; τι τα ’χω τ’ αυτιά μου, που κρυμμένα ανάμεσα στα δασύτριχα κοκκινωπά μου μαλλιά (τα ανασηκώνει με τα χέρια και τ’ αφήνει να πέσουν απότομα), σαν της κοκκινομάλλας γραμματέως του Λέμμυ Κώσιον (το λέω για όσους διάβαζαν «Μυστήριον» και «Μάσκα» μικροί, τα ’παιρνε ο αδελφός μου και τους έριχνα καμιά ματιά, γιατί εγώ διάβαζα ΄΄Μανίνα΄΄), συλλαμβάνουν όλες τις προστυχιές τους, άσε (εμφατικά) εκείνα τα φοβερά βλέμματά τους! με ακινητοποιούν, μ’ ανατριχιάζουν, ριγώ σύγκορμη και φοβάμαι μη σωριαστώ στο πάτωμα, κι εκείνος δε με προστατεύει μα χαζογελάει και δαύτος (γυρίζει τους κοιτά και λέει: με τι να γελούν άραγε, μήπως φεγγίζει το φόρεμά μου; (τσακίζει το σώμα της και κοιτάζεται) αλλά, μπα! προσέχω η καψερή, οφείλω, όμως, να το παραδεχτώ: τα πόδια μου τα ’δειχνα, και, μάλιστα, όσο μπορούσα πιο ψηλά! ποια γυναίκα δεν το κάνει;) και περιμένω να φύγουν οι παρείσακτοι, για να του κάνω καψόνια –έτσι δε λένε στο στρατό τους την αδιανόητη ταλαιπωρία;- να δει αυτός ο κύριος (δείχνει με τρόπο πίσω της) που θαρρεί πως μ’ έχει σίγουρη, θα του ξίνιζα τα μούτρα, ξέρουμε εμείς οι γυναίκες από κάτι τέτοια, θα του έστρεφα την πλάτη αν μπορούσα, αλλά δεν είναι εφικτό -πού να σας εξηγώ τώρα,..

Σ’ αυτό το σημείο ο πελάτης σηκώνεται να φύγει κι ακούγεται η συνομιλία

-Γεια σου Άγη, τα λέμε

-Γεια σου Ηλία, το βράδυ στο Φράνκλιν

-Εντάξει

Ο πελάτης φεύγοντας περνάει κοντά στην κοπέλα την κοιτάζει πατόκορφα, απροκάλυπτα, χαμογελάει και απομακρύνεται προς την έξοδο (αριστερά για το κοινό).

και να ’σου τον που στρογγυλοκάθισε στο κόκκινο στριφογυριστό κάθισμα στο σχεδιαστήριο και δε μου ’δωσε καμιά σημασία, ωραίος τρόπος για κάποια που του κρατάει συντροφιά ολημερίς και ολονυχτίς, γιατί ο εν λόγω το ξημερώνει πού και πού, τι στο διάτανο γράφει κι όλο ανακάθεται και κοιτάζει με βλέμμα απλανές, που το διαπερνάει από μέσα μου, τα χιλιάδες βιβλία στις επιτοίχιες βιβλιοθήκες, χιλιάδες -όταν λέω- ακριβολογώ, τώρα τελευταία, μάλιστα, είχε χάσει το λογαριασμό κι έψαχνε με τις ώρες για να βρει κάποιο βιβλίο που προφανώς τού χρειαζόταν κι έβριζε απροκάλυπτα κι ανίερα, ντροπή του, αν είχε λιγάκι τσίπα θα ’λεγε και κανένα ΄΄συγγνώμη΄΄ που τον άκουγα, όμως θριαμβολογούσε κάθε φορά που ανακάλυπτε αυτό που αναζητούσε και τότε απευθυνόταν σε μένα και μου ’λεγε «το τσακώσαμε, Γαληνάκι μου», Γαλήνη είναι το όνομά μου, ναι ξέρω τι θα πείτε, πως είναι παράξενο το όνομά μου και δεν το συναντήσατε ποτέ σ’ άλλη γυναίκα, ανοίξτε και κανένα βιβλίο, ρε αστοιχείωτοι, να δείτε ποια ήταν η Γαλήνη, τι το βαστάτε το ρημάδι το κινητό κολλημένο στην παλάμη σας σαν έμφυτη προεξοχή, άμα δε νογάτε να το χρησιμοποιήσετε σωστά, θαρρείτε τάχα και δεν ξέρω τι βλέπετε σαν γουρλώνετε τα μάτια και τρίβεστε, η Γαλήνη, βρε αστοιχείωτοι, ήταν μια Νηρηίδα πανέμορφη σαν εμένα (δε μ’ αρέσει να περιαυτολογώ, αλλά αυτή είναι η αλήθεια, πώς να το κάνουμε), προσωποποίηση της γαληνεμένης θάλασσας, αλλά σε ποιους μιλάω, εσείς γνωρίζετε όλες τις τσούλες που σας κουνιούνται ξεδιάντροπα, πίξελ είναι, βρε χαϊβάνια, βρείτε καμιά ζωντανή γκόμενα, που μ’ αυτά και με τ’ άλλα μασκαριλίκια σας γέμισε ο κόσμος γυναίκες ανικανοποίητες·

η συνέχεια αύριο

μείνετε συντονισμένοι στη συχνότητα της ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ

logotexnikilarissa.blogspot.gr