Λογοτεχνική Λάρισα

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ τρίτο μέρος Η γυναίκα που είχε σιωπήσει για λίγο συνεχίζει το μονόλογό της.   Από τότε, έζησα στο σκοτάδι θαμμένη, δυσκολευόμουν ν’ αναπνεύσω η δύστυχη, δεν μπορούσα να κινηθώ, κι η φωνή μου δεν ακουγόταν, γιατί αν την άκουγε θα με ξέθαβε, κι ούτε μπορώ να υπολογίσω πόσος χρόνος πέρασε μες στον όρθιο τάφο μου· όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν τον έβλεπα μα τον άκουγα, κάτι ήταν κι αυτό, κι ήλπιζα πως κάποτε θ’ ανακάλυπτε την απουσία μου, αλλά οι ελπίδες μου αποδείχτηκαν φρούδες· τις περισσότερες ώρες κοιμόμουν, μα πόσο σημαντικό ήταν αυτό το “τεύχος”; κι αναστάτωσε το σύμπαν να το ψάχνει; και κει που είχα απελπιστεί φως με στράβωσε κι άκουσα τη φωνή του, «καλή μου εδώ είσαι; γιατί δε μιλάς; » θα του ’λεγα κάτι… έτοιμη ήμουν, αλλά τυγχάνω από σπίτι και δε μίλησα, με τράβηξε λοιπόν και μ’ έβγαλε απ’ τον τάφο μου, μου διόρθωσε με το μολύβι faber castell 2 B τα μαλλιά μου κι έσιαξε με τα δάχτυλά του τη φούστα μου που είχε γίνει ζάρα κι εγώ γαργαλιόμουνα κι ανα...

  Μονόλογος γυναικός  #2 Συνέχεια εκ του προηγουμένου   Η γυναίκα μιλάει χωρίς διακοπή   ...του χαμογελάω για να τον ηρεμήσω, τον βλέπω ζορισμένο, α! διαβάζει πολύ, γράφει ολοένα και τελευταία ζωγραφίζει, τι ζωγραφίζει; εσείς τι λέτε να ζωγραφίζει; υπάρχει «καλή τέχνη» που δεν ασχολείται με τις γυναίκες; γυναίκες ζωγραφίζει και τις πετυχαίνει ο άτιμος, τις φοράει κάτι κ.. με το συμπάθιο, που ακόμη κι εγώ που είμαι γυναίκα τούς λιμπίζομαι, όχι διότι υστερώ σε κείνο το σημείο, κάθε άλλο, ευτυχώς ο Πλάστης μου μου κόλλησε μπόλικο πράμα εκεί πίσω, στρογγυλεμένο, σφιχτό και πεταχτό· διάβασε για λίγο και φαίνεται ότι θα βρήκε αυτό που ήθελε, γιατί έπιασε το πληκτρολόγιο και η οθόνη γιόμισε πίξελ, (δε φαντάζομαι να μην ξέρετε τι είναι τα πίξελ, χα! σας βλέπω να χάσκετε σαν ηλίθιοι!), τι θα κάνετε, βρε ανόητοι, άμα ξεσπάσει κάνας πόλεμος και η ψηφιακή τεχνολογία σωπάσει; φυσικά, θα τη χρησιμοποιούν μόνο για στρατηγικούς σκοπούς, πώς να μας αφανίσουν, δηλαδή, καθο...

 μονόλογος γυναικός προδημοσίευση    Θεατρικό μονόπρακτο του Βάιου Κουτριντζέ, συγγραφέα   Η σκηνή ανοίγει σιγά σιγά. Μια όμορφη γυναίκα τριάντα, περίπου ετών, όρθια στο κέντρο Μαλλιά, μακριά ως τη μέση της, κοκκινωπά. Φοράει ένα ανοιχτόχρωμο μπλουτζίν που τονίζει τη θηλυκότητά της και φαρδιά κρεμ μπλούζα Στο βάθος, δεξιά (για τους θεατές) ένα γραφείο, όπου κάθεται ένας άντρας τριανταπέντε ετών. Σε μια καρέκλα σ’ επαφή με το γραφείο κάθεται ένας πενηντάρης με το ένα πόδι πάνω στ’ άλλο. Συνομιλούν, την κοιτούν κι οι δυο και γελάνε διακριτικά. Η γυναίκα γυρίζει για λίγο, τους παρατηρεί και, ύστερα, μονολογεί, κοιτώντας το κοινό.  * * * ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ , όλοι με μένα έχουν να κάνουν, σιγανομουρμουρίζουν και λοξοκοιτούν τα καλοσχεδιασμένα πόδια μου (λυγίζει πλάγια το αριστερό πόδι) [γιατί να μην το πω; δεν είμαι σεμνότυφη, «μπανίζουν» τα μπούτια μου]   και ανιχνεύω τον πόθο, μπηγμένο σαν καρφί, μες στα ξελιγωμένα μάτια τους· μα τι νομίζ...