Λογοτεχνική Λάρισα

  Το συγγραφικό μου προφίλ #2  Τα λογοτεχνικά μου χαρακτηριστικά Πλείστοι συγγραφείς αυτοβιογραφούνται. Άλλοι μυστικά, αλλά γίνονται αντιληπτοί από τους αναγνώστες , κι άλλοι το δηλώνουν ευθαρσώς. Θ ’ αναφέρω μόνον ένα συγγραφέα, τον Νίκο Μπακόλα, ο οποίος σε συνεντεύξεις του δήλωσε ότι στο λογοτεχνικό του έργο έχουν εισχωρήσει μετασχηματισμένα βιώματά του, και θα μείνω στη γενικότητα του ζητήματος· άλλα παραδείγματα μπορείτε να βρείτε εύκολα με μια αναζήτηση στον Ιστό. Γιατί το κάνουν, όμως, αυτό, γιατί δηλαδή εκτίθενται; Επειδή, εδώ που τα λέμε, το να βγάζεις δημόσια την ιδιωτική σου ζωή δεν είναι και το σωφρονέστερο των πραγμάτων. Η απάντηση ερείδεται σε ένα άλλο Κεφάλαιο του ‘’βίου και της πολιτείας’’ των συγγραφέων, θα έλεγα στις προϋποθέσεις που συνιστούν τον πρόλογο της σταδιοδρομίας τους. Εν ολίγοις, όταν κανείς αποφασίζει να γράψει ξεπερνάει κάποια ταμπού, κάποιες αναστολές και φοβίες και βγαίνει, οικειοθελώς, ‘’γυμνός στην πίστα’’, διότι οι κάθε είδους συστολές π...

  Έν Λαρίση   # 2 Η Κοινωνία των Λαρισαίων Συγγραφέων   Έγραψα στο ΛΕΞΙΚΟ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ [1] -ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΩΤΟ (ΛΛΣΑ) ότι κατά τους υπολογισμούς μου οι συγγραφείς της Λάρισας που έχουν εκδώσει ένα τουλάχιστον βιβλίο δεν πρέπει να είναι πάνω από χίλιοι. Η συνέχιση της έρευνάς μου, για την κατάστρωση του κειμενικού υλικού του Δεύτερου Βιβλίου, πάνω στο αντικείμενο αυτό έχει καταδείξει προς ώρας ότι το συμπέρασμα αυτό δεν είναι εφικτό ν’ αναθεωρηθεί. Επισήμανα, επίσης, ότι υπάρχουν και οι συγγραφείς που δεν έχουν εκδώσει βιβλία, αλλά αρθρογραφούν σε περιοδικά και εφημερίδες τοπικού ή υπερτοπικού χαρακτήρα, που εκδίδονται με τον παραδοσιακό τρόπο ή τον ψηφιακό, των οποίων, όμως, ο αριθμός μού είναι άγνωστος. Όλοι αυτοί οι συγγραφείς, λογοτέχνες – μελετητές – αρθρογράφοι, συγκροτούν την Κοινωνία των Λαρισαίων Συγγραφέων (ΚΛΣ). Ωστόσο, το εκατοστιαίο ποσοστό που τους αναλογεί επί του πληθυσμού της πόλης δεν κατορθώνει, κατά τις δικές μου εκτιμήσεις πάντα, ν’ αγγίξει ...

    Εν Λαρίση Εβδομαδιαίο σχόλιο   #1 Καφές και λογοτεχνία     Σε καφετέρια της Λάρισας ΒΚΤS [c]  Κάθε φορά που αναγκάζομαι να γράψω τη φράση "Λάρισα, η πόλη του καφέ" δεν αισθάνομαι περήφανος, όπως μια μερίδα συμπατριωτών μου που θεωρούν κολακευτική αυτήν την έκφραση. Τουναντίον, ταπεινωτική είναι και δείχνει προς τα έξω μια εικόνα χαλαρότητας και μεξικάνικης ραστώνης. Όχι λοιπόν! Η Λάρισα είναι η πόλη των χιλιάδων αγροτών, που φτύνουν αίμα στα χωράφια και στα περιβόλια, η πόλη των χιλιάδων εργαζόμενων στο δευτερογενή τομέα, η πόλη των πάσης φύσεως επαγγελματιών, η πόλη των σπουδαστών, η πόλη του πνεύματος και στο τέλος η πόλη που οι καφετέριες κάθε μορφής κάνουν χρυσές δουλειές, επειδή όλοι οι προαναφερόμενοι στον ελεύθερο χρόνο τους γεύονται έναν "βαρύ και όχι" συμπεριφερόμενοι ως κοινωνικά όντα, που είναι, και δε στήνονται με τις ώρες απέναντι από την τηλεόραση να παρακολουθήσουν ανούσια και προσβλητικά για τη νοημοσύνη τους προγράμματα. Θα με θεωρήσετ...

  ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΑΓΑΠΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

 ΒΑΒΕΛ Πωλείται -από την ιδιωτική μου συλλογή κόμικς- όλη η σειρά (246 τεύχη+έκτακτα) πληροφορίες: vaioskoutrintzes@gmail.com

 βιβλιολογίες σελίς [ 9 ] Μυθιστόρημα, ο πρίγκιπας της μυθοπλασίας Το μυθιστόρημα, όπως το ορίζουμε σήμερα, ως λογοτεχνικό είδος, έχει τις απαρχές του, τις ρίζες του, στον 1 ο  αιώνα προ Χριστού. Το  πρώτο μυθιστόρημα, που γράφτηκε παγκοσμίως, είναι ελληνικό: το «Κατά Χαιρέαν και Καλλιρρόην» του Χαρίτωνος , μία περιπετειώδης και περίπλοκη ερωτική ιστορία, στα πρότυπα των διηγήσεων της εποχής εκείνης. Σώζονται, επίσης, σε άρτια μορφή, άλλες τέσσερις ελληνικές μεταγενέστερες μυθιστορίες:  τα « Εφεσιακά   του  Ξενοφώντος»// το « Δάφνις και Χλόη » του Λόγγου// τα «Αιθιοπικά» του Ηλιόδωρου// και « Τα κατά Λευκίππην και Κλειτοφώντα » του Τάτιου, που η συγγραφή τους ανάγεται στον 2 ο   και 3 ο  αιώνα μ. Χ.  Αλλά η σύνθεση ελληνικού μυθιστορήματος πάει πιο παλιά, στον 8 ο   αιώνα π.Χ.. Η  Ομήρου Οδύσσεια  είναι ένα  ηρωικό ποιητικό μυθιστόρημα  με όλα τα απαιτούμενα στοιχεία δομής, που έχει ως κύριο θέμα του το  νόστο . ...

βιβλιολογίες σελίς [ 8 ] Δίδυμα μυθιστορήματα Υπάρχει μια κατηγορία μυθιστορημάτων που μπορούν να χαρακτηριστούν συμπληρωματικά, διότι το νεότερο ολοκληρώνει την ιστορία του αρχικού. Αποτελούν, δηλαδή, ένα « λογοτεχνικό ζεύγος ». Πρόκειται για μια ειδική περίπτωση πεζών αφηγημάτων με τα οποία θα ’πρεπε κάποια στιγμή ν’ ασχοληθεί η Ιστορία της Λογοτεχνίας, εμβαθύνοντας στους λόγους και στις πτυχές του φαινομένου, έστω και υπό μορφήν καταγραφής και καταλογογράφησης. Φυσικά δεν αναφέρομαι στα μυθιστορήματα που γράφουν τμηματικά πολλοί συγγραφείς αλληλοδιαδόχως, σαν το πολύ γνωστό «Μυθιστόρημα των Τεσσάρων», που άνοιξε το δρόμο και για άλλους μιμητές. Εκεί το βιβλίο είναι ένα και ο ιδιαίτερος τρόπος γραφής είναι προσυμφωνημένος. Ο Β συγγραφέας παίρνει τη γραφίδα απ’ τον Α και συνεχίζει το γράψιμο, για να την παραδώσει στον Γ, κ.ο.κ.. Λέγοντας «ζεύγος» το μυαλό του καθενός φαντάζεται μια αμφιμονοσήμαντη έλξη ή σχέση, όπως αυτή προκύπτει από την ανάκληση στη μνήμη γνωστών στερεότυπων της ζωή...

βιβλιολογίες σελ.7 Παγκάστη, η Λαρισσαία καλλονή αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ελευθερία"

βιβλιολογίες σελίς 6 Ο Φρανκενστάιν και το στοίχημα   Τη διετία 1816-1817 η αγγλίδα συγγραφέας Mary Shelley Μαίρη Σέλλεϋ (1797-1851) γράφει τον «Frankenstein» που θα κυκλοφορήσει σε πρώτη έκδοση το 1818. Το έργο τυπώθηκε ανωνύμως, δηλαδή χωρίς όνομα συγγραφέα, σε τρεις τόμους, και σ’ ελάχιστα (500) αντίτυπα . Στις αρχικές εκδόσεις προβλεπόταν και υπότιτλος: «Σύγχρονος Προμηθέας», που αργότερα αφαιρέθηκε. Το βιβλίο, τα επόμενα χρόνια, θα ταράξει τα ήρεμα λογοτεχνικά νερά της συντηρητικής αγγλικής κοινωνίας και θα δεχθεί αρνητικές κριτικές. Η Σέλλεϋ, μετά από προτροπή του εκδότη, αναγκάστηκε να τροποποιήσει κάπως την ιστορία κι απ’ το 1822 και μετά θ’ αρχίζουν οι επανεκδόσεις που οδήγησαν το έργο σε τεράστια επιτυχία. Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως είναι το πρώτο έργο επιστημονικής φαντασίας, επειδή πρόσθεσε το επιστημονικό στοιχείο στην ήδη υπάρχουσα λογοτεχνία του φανταστικού. Ο ισχυρισμός τους όμως είναι αίολος επειδή υπάρχουν πιο παλιά έργα που διεκδικούν την θέση αυτή, όπω...