μονόλογος γυναικός προδημοσίευση Θεατρικό μονόπρακτο του Βάιου Κουτριντζέ, συγγραφέα Η σκηνή ανοίγει σιγά σιγά. Μια όμορφη γυναίκα τριάντα, περίπου ετών, όρθια στο κέντρο Μαλλιά, μακριά ως τη μέση της, κοκκινωπά. Φοράει ένα ανοιχτόχρωμο μπλουτζίν που τονίζει τη θηλυκότητά της και φαρδιά κρεμ μπλούζα Στο βάθος, δεξιά (για τους θεατές) ένα γραφείο, όπου κάθεται ένας άντρας τριανταπέντε ετών. Σε μια καρέκλα σ’ επαφή με το γραφείο κάθεται ένας πενηντάρης με το ένα πόδι πάνω στ’ άλλο. Συνομιλούν, την κοιτούν κι οι δυο και γελάνε διακριτικά. Η γυναίκα γυρίζει για λίγο, τους παρατηρεί και, ύστερα, μονολογεί, κοιτώντας το κοινό. * * * ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ , όλοι με μένα έχουν να κάνουν, σιγανομουρμουρίζουν και λοξοκοιτούν τα καλοσχεδιασμένα πόδια μου (λυγίζει πλάγια το αριστερό πόδι) [γιατί να μην το πω; δεν είμαι σεμνότυφη, «μπανίζουν» τα μπούτια μου] και ανιχνεύω τον πόθο, μπηγμένο σαν καρφί, μες στα ξελιγωμένα μάτια τους· μα τι νομίζ...
περί της τέχνης του λόγου γενικώς