βιβλιολογίες σελίς 5 Περί... γραφής T ο ερωτικό στοιχείο υπήρχε ανέκαθεν στην ελληνική λογοτεχνία, το πρώτο άρτιο μυθιστόρημα στην παγκόσμια λογοτεχνία το « Κατά Χαιρέαν και Καλλιρρόην » του Χαρίτωνος αλλά και τα άλλα τέσσερα σωζόμενα αρχαία ελληνικά μυθιστορήματα περιέχουν ερωτικές ιστορίες, οι νεοέλληνες (όχι οι σύγχρονοι) όμως λογοτέχνες αυτο-φιμώθηκαν και τα δέντρα που φύτεψαν ξεράθηκαν, το « Δαιμόνιο » του Θεοτοκά , η « Νανότα » του Ξενόπουλου, το «Όνειρο στο κύμα» του Παπαδιαμάντη λάμπουν με τη φρεσκάδα τους, οι σύγχρονοι πεζογράφοι δεν έχουν κόμπλεξ και ξέρουν να συγκρατούν την πένα τους, γιατί το χυδαίο που ενδημεί στις παρυφές της λογοτεχνίας, καραδοκεί, όπως εξάλλου συμβαίνει σ’ όλες τις Καλές Τέχνες, τη Γλυπτική, τη Ζωγραφική, την Κινηματογραφία, κ.λπ., οι Τέχνες βέβαια δεν περιορίζονται, δε γνωρίζουν όρια, αλλά προσβάλλεται η αισθητική και τότε αυτοακυρώνεται το ίδιο το καλλιτεχνικό έργο, φυσικά το δικαίωμα οποιασδήποτε γραφής, όμως, δεν πρέπει να αφαιρείται από το ...
περί της τέχνης του λόγου γενικώς